Ο φορέας «Κοινωνία Πολιτών Ν. Κιλκίς» είναι μία Μη Κυβερνητική Οργάνωση ενεργών πολιτών που σκοπό έχει την ενημέρωση , τον προβληματισμό και την ενεργοποίηση του Πολίτη σε ζητήματα πολιτικά - κοινωνικά - οικονομικά - πολιτισμού - τοπικής αυτοδιοίκησης κ.α. .
Φιλοδοξούμε να είμαστε ο χώρος ελεύθερης έκφρασης και δράσης των συμπολιτών μας σε μία ανοιχτή Δημοκρατική Κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς που θα διευρύνει συνεχώς τις κοινωνικές της κατακτήσεις.
Μόλις δύο μέρες μετά τον καταστροφικό σεισμό στην Αιτή, η γνωστή
δημοσιογράφος και συγγραφέας Naomi Klein έκανε μια συνταρακτική
αποκάλυψη στην διάρκεια μιας εκπομπής-συζητησης στον αμερικανικό ραδιοτηλεοπτικό σταθμό Democracy Now:
στην ιστοσελίδα της οργάνωσης Heritage Foundation που προωθεί διεθνώς
τις ιδέες της λεγόμενης “ελεύθερης αγοράς” υπήρχε η παρακάτω ανάρτηση:
"Ανάμεσα στην συμφορά, η κρίση στην Αιτή προσφέρει ευκαιρίες στις ΗΠΑ.
Παράλληλα με την άμεση παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, η αμερικανική
απάντηση στον τραγικό σεισμό στην Αιτή προσφέρει δυνατότητες για την
αναδιοργάνωση της αιτινής κυβέρνησης που υποφέρει από μακροχρόνια
ανικανότητα και της οικονομίας…”
Αυτή η τόσο αυθάδης και ξεδιάντροπη ανακοίνωση αποσύρθηκε λίγο μετά,
δεν παύει όμως να θυμίζει ότι σε τελευταία ανάλυση το πρόβλημα της
Αιτής είναι πολιτικό: όταν λοιπόν στις τηλεοπτικές σας οθόνες
παρακολουθείτε φρικιαστικές εικόνες με οδοφράγματα από πτώματα- θύματα
του σεισμού ή συνεισφέρετε -και σωστά θα κάνετε- σε τηλεοπτικούς
μαραθώνιους για την Αιτή , να θυμάστε ότι εδώ δεν έχει να κάνουμε μόνο
με μια φυσική καταστροφή: πρόκειται για το τραγικό τέλος ενός
κοινωνικού πειράματος που ξεκίνησε εδώ και δεκαετίες η λεγόμενη διεθνής
κοινότητα και ο Εγκέλαδος απλώς αποτελείωσε.
Με μαέστρο την Ουάσιγκτον, το νεοφιλελεύθερο πείραμα είχε στόχο να
αποδείξει ότι ένας υπάκουος λαός μπορεί να συντηρηθεί τρώγωντας
μπιφτέκια λάσπης. Δεν προκειται για υπερβολή: εδώ και δύο χρόνια οι
περισσότεροι από τα 10 εκατ. των Αιτινών δεν έχουν την πολυτέλεια να
φάνε κανονικό φαγητό. Οι διεθνείς οικονομικοί Οργανισμοί, η Παγκόσμια
Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, είχαν επιβάλλει στην
κυβέρνηση της Αιτής να καταργήσει τους δασμούς στα εισαγόμενα προιόντα
πράγμα που οδήγησε στην εξαφάνιση της τοπικής παραγωγής και την
εισαγωγή φθηνών δυτικών προιόντων.
Ο Νίκος Οντουμπιτάν γεννήθηκε στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα». Ένα από τα εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και έγιναν ξένοι με το ζόρι...
«Γεννήθηκα τον Απρίλιο του 1981. Εδώ στην Αθήνα. Στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα»... Οι γονείς μου ήρθαν στην Ελλάδα με σπουδαστική βίζα. Ο μπαμπάς μου σπούδασε Νομικά, η μητέρα μου Οικονομικά. Αν και πήραν πτυχίο, έκαναν δουλειές άσχετες. Ήρθαν από το Λάγκος, την πρωτεύουσα της Νιγηρίας. Δεν έχω πάει ποτέ. Οι εικόνες που έχω είναι από φωτογραφίες των γονέων και το Διαδίκτυο. Μεγάλωσα στην Πλ. Αμερικής. Τότε ήμασταν μόνο δύο οικογένειες Αφρικανών σε όλη τη γειτονιά. Μέναμε στο ισόγειο. Ήταν δύσκολα χρόνια. Θυμάμαι ότι οι γονείς μου ήταν επιφυλακτικοί. Δύσκολα με άφηναν να βγω έξω. Σαν να ήθελαν να με προστατέψουν από κάτι. Κάθε τόσο μου έλεγαν: «Νίκο πρόσεχε, δεν είσαι σαν τα άλλα τα παιδιά. Εσύ είσαι ξένος και αν γίνει καμιά στραβή, εσένα θα κοιτάξουν στραβά». Τεσσάρων χρονών πήγα στο νηπιαγωγείο. Πέρασα καλά γιατί ήμασταν μαζί με τον ξάδελφό μου τον Μανώλη. Είχαμε μια κοινή φίλη, τη Μαργαρίτα. Πολύ όμορφη. Ελληνίδα από μητέρα Ρωσίδα. Ήμασταν οι «ξένοι» του νηπιαγωγείου...
●●●
ΜΕΧΡΙ έξι χρονών, με τους γονείς μου μιλούσα αγγλικά και γιορουμπά (η γλώσσα της φυλής των γονιών μου). Όταν μπήκα στο δημοτικό σκεφτόμουν πρώτα στα αγγλικά ή στα γιορουμπά και μετά εκφραζόμουν στα ελληνικά. Περνούσα με άνεση από τη μια γλώσσα στην άλλη. Σαν να έμενα σε ένα σπίτι και να περνούσα από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Με τους γονείς μου άρχισα να μιλάω συνέχεια ελληνικά κοντά στην εφηβεία. Αγγλικά μιλάγαμε όταν κάναμε κάποια θεωρητική συζήτηση. Γιορουμπά όταν συζητούσαμε τα οικογενειακά ή όταν τσακωνόμασταν. Ελληνικά όταν ήμασταν ευδιάθετοι και χαλαροί. Είμαι τρίγλωσσος λοιπόν. Όχι, τετράγλωσσος. Αργότερα έμαθα και γαλλικά. Αποτελώ, βέβαια, εξαίρεση. Τα περισσότερα παιδιά Νιγηριανών μεταναστών που ξέρω, δεν γνωρίζουν γιορουμπά, επειδή δεν τα χρησιμοποιούν. Έχω κουλτούρα και νοοτροπία ελληνική. Την ίδια στιγμή έχω κρατήσει στοιχεία από την κουλτούρα των γονιών μου. Αυτό με βοηθάει, δεν ξέρω πώς να το εξηγώ, με φέρνει σε μια ισορροπία, συναισθηματικά και πνευματικά.
«Πώς να ξεχωρίσω ένα παιδί μεταναστών που γεννήθηκε εδώ, όταν ο κάθε ένας που απολαμβάνει της ελληνικής παιδείας είναι Ελληνας; Πώς, λοιπόν, θα κάνω αυτή τη διάκριση; Οταν το παιδί αυτό έχει γεννηθεί και έχει μεγαλώσει στην Ελλάδα, έχει σπουδάσει στα ελληνικά σχολεία, γιατί πρέπει να τον διακρίνω από τους άλλους;».
Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας, με δηλώσεις του στην «Κ».........
σημειώνει ότι «δεν υπάρχουν πλέον κάστες και κλειστές κοινωνίες στον χώρο που ζούμε» και προσθέτει: «Ζούμε σε μια διαπολιτισμική κοινωνία, όπου οι Εκκλησίες, και στον χώρο της Ευρώπης και εδώ στην πατρίδα μας, πρέπει να συμβάλουν σε αυτή τη διαλεκτική μεταξύ των ανθρώπων και, κυρίως, να διακηρύττουν τον σεβασμό στην ετερότητα. Και ο σεβασμός στην ετερότητα σημαίνει πως αποδέχομαι τον άλλον όπως είναι και όχι όπως εγώ θα ήθελα να είναι, κομμένο και ραμμένο στα δικά μου μέτρα. Τον σέβομαι, έμπρακτα ανταποκρίνομαι σε αυτόν, τον έχω ως έναν ισότιμο και ισόκυρο συνομιλητή μου».
Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας υπενθυμίζει πως «η Εκκλησία από την ίδια τη φύση και την ταυτότητά της δεν μπορεί να εξαιρέσει κανέναν. Δεν κάνει κανένα διαχωρισμό, μεριμνά ώστε τα παιδιά κυρίως, αλλά και οι μεγάλοι, να βρουν αυτό που αναζητούν, έναν καλύτερο κόσμο εδώ στην πατρίδα μας. Η Εκκλησία μπορεί με τον καλύτερο τρόπο να ανταποκριθεί σε αυτούς τους ανθρώπους και να μείνει μακριά από οποιαδήποτε άλλη διένεξη που αφορά το νομοθετικό πλαίσιο με το οποίο προσπαθεί η εκάστοτε κυβέρνηση να λύσει ή να αντιμετωπίσει το λεγόμενο μεταναστευτικό πρόβλημα».
Ο κ. Χρυσόστομος χαρακτηρίζει απηρχαιωμένες τις απόψεις εκείνων που υποστηρίζουν ότι οι μετανάστες δεν έχουν θέση στην ελληνική κοινωνία και υπενθυμίζει πως, αν επικρατούσε αυτή η αντίληψη μεταπολεμικά, όταν χιλιάδες Ελληνες αναζητούσαν καλύτερη τύχη στην Αμερική και στην Γερμανία, «σήμερα δεν θα υπήρχε ο ελληνισμός της διασποράς που ξέρουμε όλοι τον θετικό και ουσιαστικό ρόλο που παίζει στην ανάπτυξη και στην ευημερία του τόπου μας». Απαντώντας σε εκείνους τους Ιεράρχες που ανησυχούν ότι κινδυνεύει να χαθεί η «καθαρότητα» της Ελλάδας και του Ελληνισμού σημειώνει: «Ο Ελληνισμός ποτέ δεν σκέφτηκε με κριτήρια αρίας φυλής να διαφυλάξει την φερεγγυότητα του ελληνικού πολιτισμού. Ο ελληνικός πολιτισμός έχει άλλα κριτήρια και άλλες αρχές, την ελευθερία του ανθρώπου και τον σεβασμό στην αξιοπρέπεια του ανθρωπίνου προσώπου, μέσα από τις οποίες αναδεικνύεται διαχρονικά».
Αξιότιμε κ Πρωθυπουργέ,
Σύμφωνα με τη δήλωση της Υπουργού παιδείας κ. Άννας Διαμαντοπούλου, η οποία πραγματοποιήθηκε με τη αφορμή τη δημοσιοποίηση των ονομάτων των Περιφερειακών Δ/ντών Εκπαίδευσης, ¨Είναι η πρώτη φορά κατά την οποία η διαδικασία επιλογής έτυχε ευρείας δημοσιότητας στο πλαίσιο της εφαρμοζόμενης νέας κυβερνητικής πρακτικής. Παρότι ο νόμος παρέχει αποκλειστική αρμοδιότητα αξιολόγησης, κρίσης, επιλογής και απόφασης στον Υπουργό Παιδείας, αποφασίστηκε η δημοσιοποίηση μέσω της ιστοσελίδας της ανοιχτής διακυβέρνησης¨
Επιτρέψτε μου να σας πω όμως, ότι μια διαδικασία χαρακτηρίζεται ανοικτή, όχι επειδή ο υποψήφιος έχει απλώς το δικαίωμα να υποβάλει ηλεκτρονικά την αίτησή του. Ανοικτή είναι μια διαδικασία όταν από την αρχή οι αιτούντες γνωρίζουν σαφώς τη μοριοδότηση που αντιστοιχεί σε κάθε κριτήριο επιλογής. Ανοικτή είναι μια διαδικασία όταν τα μόρια των αιτούντων είναι μετρήσιμα και μετά το πέρας της διαδικασίας δημοσιεύονται σε σχετική λίστα.
Ανοικτή είναι μια διαδικασία όταν δημοσιεύεται κατάλογος με τη θέση των αιτούντων στη λίστα επιλογής.
Σε κάθε άλλη περίπτωση η επιλογή είναι κατ΄επίφαση ανοικτή, επαγγέλλεται δημοκρατικές διαδικασίες για να αποκοιμίσει το πολίτη και να τον πείσει για διαφάνεια, αξιοκρατία, και όλες αυτές τις κατά τα άλλα εύηχες λέξεις που αντιστοιχούν στον εξωραϊσμό της αναξιοκρατίας.
Η κ. Διαμαντοπούλου δηλώνει περήφανη διότι ¨η επεξεργασία των βιογραφικών αποτύπωσε την ύπαρξη ενός αξιολογότατου εκπαιδευτικού δυναμικού στη χώρα μας με πλούσια επιστημονικά, γνωστικά, διοικητικά προσόντα συνοδευόμενη από μια ευρύτατη κοινωνική δράση και παρουσία. Η ύπαρξη όλου αυτού του δυναμικού και προφανώς ενός ευρύτερου σώματος που δεν μετείχε στη συγκεκριμένη διαδικασία αποτελεί ένα αισιόδοξο και ελπιδοφόρο μήνυμα για την περαιτέρω αξιοποίηση των στελεχών της εκπαίδευσης που θα συμβάλλουν στη γενικότερη αναβάθμιση της παιδείας¨.
Δεν αμφιβάλει κανείς ότι αυτή η χώρα έχει αξιόλογο εκπαιδευτικό δυναμικό, μόνο που ποτέ δεν προσπάθησε να το αξιολογήσει αντικειμενικά για να αναβαθμίσει την παιδεία, αντίθετα την απαξίωσε, εκμηδένισε όνειρα εκπαιδευτικών, γονιών , μαθητών, τους στέρησε το δικαίωμα να αμιλλώνται. Γιατί; Πολύ απλά γιατί είμαστε από τις λίγες χώρες που η άμιλλα θεωρείται αντιπαραγωγική, ουτοπική, χιμαιρική.
Προσοχή: το παρών άρθρο περιέχει απόψεις και περιγραφές που ίσως ενοχλήσουν τα αυτιά μερικών χορντροκέφαλων. Ας το διαβάσουν με δική τους ευθύνη.
Είναι μια φωτογραφία. Θέλω να σας την περιγράψω και μετά να σας την αφιερώσω. Στ’ όνομα όλης αυτής της στημένης καταναλωτικής ψευτιάς που λέγεται 15νθήμερο εορτών. Δινόμαστε με τόσο πάθος στην ψευδαίσθηση αυτή, θέλουμε τόσο πολύ να ξεδιψάσουμε στο μύθο των Χριστουγέννων την κοινωνική και ψυχική αποτυχία μιας ολόκληρης γενιάς, που μια αφιερωμένη φωτογραφία δε φαντάζομαι να σας χαλάσει και τόσο το κέφι.
Είναι μια βραβευμένη με Pulitzer φωτογραφία. Ο «δημιουργός» της, Κέβιν Κάρτερ, δε ζει πια. Αυτοκτόνησε ένα χρόνο μετά τη φωτογραφία αυτή…
Είναι στο Σουδάν της Αφρικής. Ένα μικρό μαύρο κοριτσάκι, χωρίς σπίρτα αυτή τη φορά, χωρίς ζεστά σαλόνια και ανέσεις, χωρίς καμία ασφάλεια και προοπτική ζωής, αυτό το μικρό και τελείως άχρηστο σε μας μαύρο κορίτσι περιμένει απλώς για να πεθάνει.
Στέκεται στα τέσσερα, αδύναμο από την πείνα. Περιμένει τον θάνατο. Πίσω του κι ενώ ακόμη το κορίτσι ψυχανεμίζεται το τέλος, στέκεται ένα όρνιο με τα γαμψά νύχια και το μυτερό του ράμφος έτοιμο να αρπάξει το παιδί ακόμη και στο ψυχορράγημά του.
Αυτός ήταν, είναι και θα είναι ο υπέροχος κόσμος σας που μέσα σε γλέντια και σαμπάνιες, ετοιμοπαράδοτες γιορτές και ψεύτικη ελπίδα, μπαίνει σε μια νέα δεκαετία με όπλα την αμνησία, τη λήθη, τον εγωισμό, την απανθρωπιά και την υποκρισία.
Μόλις δύο μέρες μετά τον καταστροφικό σεισμό στην Αιτή, η γνωστή
δημοσιογράφος και συγγραφέας Naomi Klein έκανε μια συνταρακτική
αποκάλυψη στην διάρκεια μιας 
Ο Νίκος Οντουμπιτάν γεννήθηκε στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα». Ένα από τα εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και έγιναν ξένοι με το ζόρι...
«Η Εκκλησία δεν εξαιρεί κανέναν...»
Προσοχή: το παρών άρθρο περιέχει απόψεις και περιγραφές που ίσως ενοχλήσουν τα αυτιά μερικών χορντροκέφαλων. Ας το διαβάσουν με δική τους ευθύνη.
