Έχουν ενταθεί το τελευταίο διάστημα οι συζητήσεις για την μορφή του νέου αυτοδιοικητικού νόμου ή αλλιώς « Καποδίστρια 2» στο πλαίσιο μιας νέας μεταρρύθμισης για την τοπική Αυτοδιοίκηση. Τα συμπεράσματα της προηγούμενης απόπειρας είναι ιδιαίτερα απαισιόδοξα καθώς οι νέοι Δήμοι, που δημιουργήθηκαν, στην διάρκεια της 10ετους λειτουργίας κατόρθωσαν να ξεπεράσουν σε διαφθορά, κακοδιοίκηση και ανικανότητα το στενό Δημόσιο Τομέα. Στην ετήσια έκθεση του Συνήγορου του Πολίτη η τοπική αυτοδιοίκηση πέτυχε να υποσκελίσει τους μέχρι πρότινος μόνιμα πρώτους σε διαφθορά θεσμούς, αυτών των Εφοριών και των Πολεοδομιών. Όμως η διαφθορά και η διασπάθιση δημοσίου χρήματος είναι πλέον αναπόσπαστο μέρος  της Ελληνικής Διοίκησης, που κάποιες στιγμές αποδεικνύεται τουλάχιστον αποτελεσματική. Δυστυχώς οι ΟΤΑ αποδείχθηκαν και σ’ αυτό το επίπεδο τραγικοί καθώς η δημιουργία τους δεν συνοδεύτηκε από τουλάχιστον αναβάθμιση των παρωχημένων υπηρεσιών των πρώην Κοινοτήτων και μικρών Δήμων. Η ελπίδα ότι θα αποτελέσουν ένα ευέλικτο υποκατάστατο της αρτηριοσκληρομένης κεντρικής διοίκησης διαψεύσθηκε, καθώς η πλειονότητα των εκλεγμένων δημοτικών αρχών λειτούργησαν ως μικρομάγαζα της μεγαλύτερης εμπορικής πιάτσας της μικροπολιτικής και του ρουσφετιού. Στις  λίγες φωτεινές εξαιρέσεις την χαριστική βολή έδωσε το ίδιο το Κράτος, που στερώντας τους έσοδα για τα σπάταλα σε διορισμούς και ημετέρους, κατέστησε την τοπική Αυτοδιοίκηση δέσμια και επαίτη του κάθε βουλευτικού και υπουργικού γραφείου.

Στις διαπιστώσεις αυτές πάνω έρχεται η πρόταση για τον νέο Καποδίστρια, που σαν  βασική σκέψη έχει την μείωση των Δήμων με περαιτέρω συγχωνεύσεις, καθώς η ύπαρξη 1000 Δήμων πανελλαδικά φάνηκε ότι μόνο τις φιλοδοξίες χιλιάδων Δημάρχων και συμβούλων εξυπηρετούσε.  Σίγουρα λοιπόν η σκέψη για το συμμάζεμα αυτού του αναποτελεσματικού κατακερματισμού είναι μια πρώτη και βασική παράμετρος εξυγίανσης του χώρου της αυτοδιοίκησης.  Δεν είναι δυνατό να υφίστανται Δήμοι των 4000-6000 κατοίκων, με πλειάδα οικισμών με προσωπικό 5-6 υπαλλήλους και ετήσιο προϋπολογισμό που δεν επαρκεί ούτε για τις συντηρήσεις των δικτύων.  Ταυτόχρονα ο όποιος προγραμματισμός τους σταματά στα στενά όρια των Δήμων τους χωρίς καμία σύνδεση με τα σχέδια των όμορων ΟΤΑ για αποτελεσματικό συντονισμό και μακροπρόθεσμες τομές.

Στο πλαίσιο αυτό έχουν παρουσιαστεί και τα σχέδια για τον νομό Κιλκίς, που εάν επαληθευτούν σε σχετικές νομοθετικές προτάσεις, θα σημάνουν το οριστικό και αμετάκλητο σβήσιμο του βορείου μέρους του νομού με ακαταλόγιστες εθνικές και τοπικές συνέπειες.  Η συγχώνευση των Δήμων Κρουσσών, Δοιράνης, Χέρσου και Μουριών σε ένα Δήμο έχει απλώς σφραγίσει την μοίρα των περιοχών αυτών, που ήδη βρίσκονται σε προϊούσα πληθυσμιακή και παραγωγική κατάρρευση.  Το σχέδιο αυτό δημιουργεί απλώς ένα μεγάλο αυτοδιοικητικό «σκουπιδοτενεκέ» καθώς οι περιοχές αυτές δεν έχουν ούτε ανάπτυξη, προκειμένου να εξευρεθούν πόροι, ούτε καν γεωγραφική σύνδεση μεταξύ τους καθώς η βόρεια πλευρά της οροσειράς των Κρουσσών τις χωρίζει.  Η συνένωση των πλέον προβληματικών αυτών Δήμων κανένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν δεν πρόκειται να λύσει.  Αντίθετα η δημιουργία ενός ενιαίου Δήμου με Κιλκίς και Γαλλικό, περιοχές ήδη πιο πλούσιες, με δύο βιομηχανικές, όμορες προς την Θεσσαλονίκη θα προκαλέσει μια τέτοια ανισότητα και τελικά ανισορροπία που σαν τελικό αποτέλεσμα θα έχει τα βόρεια σύνορα του νομού Κιλκίς σε βάθος 15ετίας να είναι μία έρημη από κατοίκους και ζωή περιοχή.  Και μην αγνοούμε ότι η κοιλάδα της Δοϊράνης έχει ένα ιδιαίτερα σημαντικό γεωγραφικά και ιστορικά ρόλο στην περιοχή, την οποία οι άσπονδοι γείτονες δεν σταματούν να εποφθαλμιούν.  Όμως τα σύνορα και τις πατρίδες τα δημιουργούν και τα υπερασπίζονται οι λαοί, που ζουν σ’ αυτά, και δυστυχώς στο Κιλκίς του 2020 τα βόρεια σύνορα θα είναι άδεια από Έλληνες Κιλκισιώτες.  Είναι λοιπόν απαραίτητο να δημιουργηθεί ένας Δήμος που θα περιλαμβάνει το βόρειο Κιλκίς με έδρα την πρωτεύουσα του νομού, δηλαδή το Κιλκίς.  Αντίστοιχα οι Δήμοι Γαλλικού, Πικρολίμνης, Ευρωπού κάλλιστα μπορούν να έχουν μια αυτόνομη πορεία συγχωνευόμενοι, αξιοποιώντας τα πλεονεκτήματα της θέσης τους.  Μήπως όμως το κρίσιμο στοιχείο που θα βαρύνει για την τελική απόφαση θα είναι τα ψηφουλάκια και τι χρώμα θα έχει στον εκλογικό χάρτη η πρωτεύουσα του Νομού;  Μήπως το κομματικό συμφέρον, υπεράνω όλων των άλλων και ιδίως του εθνικού, υπαγορεύει την διακινούμενη πρόταση, που θα αποτελεί ταφόπλακα για το μέλλον του νομού;  Αλλά ίσως τα ερωτήματα αυτά είναι ήδη απαντημένα και σ’ αυτήν την μεθόδευση όλοι οι τοπικοί εκπρόσωποι μας ασχέτως χρώματος οφείλουν να πάρουν θέση, εξυπηρετώντας έμπρακτα το τοπικό και εθνικό καλό και όχι το καλό των κομματικών τους αφεντικών.

Με Τιμή
Τουτουντζίδης Χριστόφορος
Δικηγόρος Κιλκίς