Προσοχή: το παρών άρθρο περιέχει απόψεις και περιγραφές  που ίσως ενοχλήσουν τα αυτιά μερικών χορντροκέφαλων. Ας το διαβάσουν με δική  τους ευθύνη.
Είναι μια φωτογραφία. Θέλω να σας την περιγράψω και μετά να σας την αφιερώσω. Στ’ όνομα όλης αυτής της στημένης  καταναλωτικής ψευτιάς που λέγεται 15νθήμερο εορτών. Δινόμαστε με τόσο πάθος στην ψευδαίσθηση αυτή, θέλουμε τόσο πολύ να ξεδιψάσουμε στο μύθο των Χριστουγέννων την κοινωνική και ψυχική αποτυχία μιας ολόκληρης γενιάς, που μια αφιερωμένη φωτογραφία δε φαντάζομαι να σας χαλάσει και τόσο το κέφι.
Είναι μια βραβευμένη με Pulitzer φωτογραφία. Ο «δημιουργός» της, Κέβιν Κάρτερ, δε ζει πια. Αυτοκτόνησε ένα χρόνο μετά τη φωτογραφία αυτή…
Είναι στο Σουδάν της Αφρικής. Ένα μικρό μαύρο κοριτσάκι, χωρίς σπίρτα αυτή τη φορά, χωρίς ζεστά σαλόνια και ανέσεις, χωρίς καμία ασφάλεια και προοπτική ζωής, αυτό το μικρό και τελείως άχρηστο σε μας μαύρο κορίτσι περιμένει απλώς για να πεθάνει.
Στέκεται στα τέσσερα, αδύναμο από την πείνα. Περιμένει τον θάνατο. Πίσω του κι ενώ ακόμη το κορίτσι ψυχανεμίζεται το τέλος, στέκεται ένα όρνιο με τα γαμψά νύχια και το μυτερό  του ράμφος έτοιμο να αρπάξει το παιδί ακόμη και στο ψυχορράγημά του.
Αυτός ήταν, είναι και θα είναι ο υπέροχος κόσμος σας που μέσα σε γλέντια και σαμπάνιες, ετοιμοπαράδοτες γιορτές και ψεύτικη ελπίδα, μπαίνει σε μια νέα δεκαετία με όπλα την αμνησία, τη λήθη, τον εγωισμό, την απανθρωπιά και την υποκρισία.

Ο ένας τρώει τις σάρκες του άλλου και οι υπόλοιποι δε νοιάζονται για τον κανιβαλισμό που συμβαίνει στη διπλανή μας πόρτα. Αρκεί που είναι μακριά από εμάς. Το συμφέρον μας κι από εκεί και πέρα ότι φάμε, ότι πιούμε, ότι αρπάξουμε. Και στην τελική τι φταίτε τώρα όλοι εσείς και σας τα χώνω αν στο Σουδάν οι γύπες τρώνε παιδιά που έτσι κι αλλιώς θα πεθαίνανε από την πείνα, χαμένα για χαμένα ήταν σε αυτήν την απολίτιστη χώρα των μαύρων…
Μας αξίζει αυτή η φωτογραφία. Μας αξίζουν όλες οι εικόνες, όλες οι στιγμές. Όλη η μαυρίλα και ο χαμός ενός κόσμου που αργοπεθαίνει αφήνοντας αντί για ίχνη αίματος, κραυγές απόγνωσης.
Μας αξίζει αυτός ο κόσμος. Μας αξίζει μια ζωή όπου ως παθητικοί δέκτες παρακολουθούμε το χαμό μας, τηλεοπτικοί θεατές σε ένα αυτοτελές έργο με πρωταγωνιστές εμάς, το πιο κτηνώδες είδος που πέρασε ποτέ από τον πλανήτη.
Μας αξίζει να έχουμε μέλλον; Μας αξίζει να γιορτάζουμε την έλευση ενός ακόμη έτους αλλά γιατί; Γιατί αυτό βολεύει το σύστημα, τις πολυεθνικές, το κεφάλαιο, το άπιστο κέρδος, το δολάριο, το ευρώ, το ΠΑΣΟΚ και την κάθε κυβέρνηση, τη διακίνηση συνειδήσεων και ανθρώπων, ονείρων και εφιαλτών.
Μας αξίζει τελικά μια τέτοια ζωή που οδηγεί μαθηματικά στο κενοτάφιο του ανθρώπινου υπαρκτού «πολιτισμού». Στο τέλος. Στην ασχήμια. Στη δική μας γυμνή, αληθινή, φρικτή ασχήμια της ψυχής.
Είναι στιγμές που ζορίζομαι πολύ να γράψω μια συνέχεια όταν έχουν ειπωθεί ήδη λόγια όπως τα προηγούμενα. Είναι στιγμές που και να σωπάσεις ακόμη, νιώθεις πως δεν έχεις επιτελέσεις αυτό που έπρεπε, δεν έχεις δικαιολογήσει το νόημα της ύπαρξής σου, την αξία της παρουσίας σου εδώ πάνω.
Γιατί το να ζεις αγνοώντας τον πόνο του συνάνθρωπου σου, είναι που  σε κάνει στην ουσία τέρας. Το να ζεις αδιάφορος μέσα στο συρμό, περιμένοντας κάποια μέρα να πεθάνεις πλούσιος, είναι που σε κάνει καχεκτικό ανόητο. Το να υπάρχεις για να αναπαράγεσαι και μόνο, σε φρικτά αντίτυπα σαν και σένα, είναι που σε κάνει ανίκανο ακόμη και για το συναίσθημα του έρωτα.
Το να παρακολουθείς τα άγρια ζώα να κατασπαράσσουν την αθωότητα είναι στην πράξη η γροθιά στα μούτρα σου. Κι ακόμη να συνέλθεις. Και καλύτερα μη συνέλθεις ποτέ, μείνε σκλάβος του χρήματος. Γιατί οι σκλάβοι του χρήματος, δεν έχουν ανάγκη από Θεούς και θρησκείες αγάπης, γι’ αυτούς μετράνε μόνο οι ταμειακές μηχανές και οι κάρτες visa. Προς τι λοιπόν όλα αυτά για το μεγαλειώδες μήνυμα των Χριστουγέννων, τη στιγμή που αθώοι πυροβολούνται από στρατιώτες των ΗΠΑ στους δρόμους της; Βαγδάτης ή νεαρά κορίτσια ξεπουλιούνται σε παιδεραστές σε τιμή ευκαιρίας;
Όλα στο κόλπο είναι φίλοι. Ακόμη και η αντίδραση σε αυτό που προωθείται, μέσα στο κόλπο είναι. Όλοι και όλα σε ένα σύντομο κόλπο βρωμιάρηδων που ζουν ανάμεσά μας.
Να έχετε ένα «όμορφο», «illustration»  και «καθαρό» 2010…

ΥΓ. Κάποτε αυτοί που υψώθηκαν μέσα στην ύβρη και τη αλαζονεία θα εκπέσουν. Κι όταν πέσουν, θα πονέσουν φοβερά…

Τσιτσίμης Γιάννης

Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε